In coaching schijnt de relatie belangrijker te zijn dan de methode die gebruikt wordt. Daarom mijn ‘weekblog’ om wat meer van mijzelf als coach en als mens te laten zien. Een stukje ‘zelfonthulling’.

Esther

Tevreden zijn en groeien tegelijk. Het kan!

Blog week 36 , 2017

Zo dat was het. De vakantie dan. Heerlijk bijgetankt en ik barst van de ideeën. Aan het begin van de zomer heb ik mijn nieuwe programma ‘Ambitiecoaching’ in het leven geroepen en dat maakte heel wat creativiteit bij me los. Twee proefkonijnen meldden zich aan en waren razend enthousiast. Nu wil ik meer! Want ikzelf ben ook laaiend enthousiast en supertrots op dit korte, doch zeer effectieve coachtraject.

Daarom wordt dit een kort weekblogje, want ik heb andere dingen te doen. De diepgaande vragenlijst die voorafgaat aan de twee uur durende sessie ambitiecoaching, moet via mijn site handiger aan te vragen zijn. Daar moet ik iets voor verzinnen dus. Verder wil ik ‘ambitie weken’ gaan houden in januari en….man, zo veel meer ideeën spoken er in mijn hoofd!

Dat is wat rust met je doet he, het maakt creatief! De Spaanse vakantierust deed me opnieuw realiseren dat mijn logo niet voor niets op een slakkenhuis lijkt. Ik nam in die zee van tijd de ruimte om na te denken over mijn positionering en over mijn ‘why’. En weet je wat mijn tegendraadse eigenwijze mening is? Eeuwige groei bestaat niet (=lineair), cyclische groei wel (evolutie). In de natuur zie ik nergens groeistress en het gaat zoals het gaat. Het lijkt alsof ondernemers nooit tevreden mogen zijn, omdat ze denken dat het stilstand teweegbrengt. Ik vind dat een denkfout! Je kan tevreden zijn en groeien tegelijk. Het gaat om (zelf)bewustzijn, acceptatie, realiteitszin en gedegen doelen stellen, doen wat nodig is en tegelijkertijd vertrouwen, geduld hebben EN genieten. Ja, daar zitten een paar woorden bij die je in de ondernemerswereld niet zo vaak hoort. Toch kan zo’n houding heel wat stress schelen! En…zo ondernemer, zo zaak.

Zo, genoeg gekletst, ik ga weer aan het werk. Oh en wil je ook werken aan je ambitie? Je weet me te vinden 😉

Esther

Iets over ambities en grenzen en zo. AU!

Blog week 26 en 27, 2017

You are your only limit; dat is mijn lijfspreuk sinds ik een coachpraktijk heb. Het is zo’n zinnetje met meerdere lagen die ikzelf ook nog steeds aan het ontdekken ben. Dat je feitelijk alleen jezelf begrenst, betekent niet altijd dat die grens altijd maar rekbaar is…helaas. Daar kwam ikzelf achter toen ik vorige week per ongeluk een paar kilometer te veel ging wandelen bij Delden. Au!

Buitenmens als ik ben, wil ik graag buiten coachen. Niet altijd, maar gewoon soms. Wandel-coaching is populair, maar dat is kennelijk niet voor mij weggelegd. Wie mij ooit heeft zien lopen, weet dat dat ik waggel, hink, of oké…mank loop. Dat komt door een aangeboren foutje in mijn heup. Het kan me niet zoveel schelen hoor dat ik zo loop, maar het ergert me wel dat het me soms toch beperkt in wat ik wil. Vijf kilometer wandelen kan ik niet altijd (meer). En dan dat zelf gepromote zinnetje ‘you are your only limit’ … grrr

Maar toch. Ik kan lopen, ik kan ook best een wandelingetje van enkele kilometers maken, fietsen kan ik zeker en coachen ook! Daarom dacht ik aan fiets-coaching. Dus plaatste ik een tweet met een poll (op Twitter dus, voor de Twitterlozen onder ons…wat echt jammer is, want Twitter is het leukst van alle socialmedia-kanalen bij elkaar.) of je eerder zou kiezen voor wandel-coaching of voor fiets-coaching. En ik had maar liefst 1 reactie: wandelcoaching. Jammer. Maar eerlijk is eerlijk, fietsen en coachen is ook onhandig. Maar toch wilde ik niet opgeven!

Oke, grens geaccepteerd. Ik kan niet altijd 5 kilometer wandelen, dus dat kan ik niet aan coachen verbinden. Maar buiten coachen kan natuurlijk ook anders. En zo ga ik komende vrijdag iemand coachen in de kasteeltuin van Twickel bij Delden! Fantastisch. Die tuin is groot genoeg om er twee uur door te brengen (een sessie ambitiecoaching is in 2 uur afgerond), maar te klein om er 5 kilometer te wandelen. Ik ga het ontdekken.

Zo heeft mijn eigen lijfspreuk ‘you are your only limit’ me toch weer op het juiste spoor gebracht. Grens geaccepteerd, ambitie bijgesteld, creativiteit erop losgelaten en uitvergroot wat wel werkt! Tjakka 😉

Esther

Oh, ik wijs je graag even op het onderstaande. Maak gebruik van het tijdelijke aanbod ‘zomercoaching’. Coaching in de kasteeltuin van Twickel eventueel!

Zomercoaching!

Boek nog snel voor je vakantie een sessie ambitiecoaching a 2 uur
(Binnen of buiten, wat jij wilt)
Deze zomer voor 175 euro excl. btw! (Normaal 225 euro excl. Btw)

Concreet en oplossingsgericht werken aan succes
Stel doelen, bepaal mijlpalen, zet acties uit (voor na je vakantie), ontdek je kracht en valkuilen.

Nog beschikbare data: (vol=vol)
woensdag 26 juli/vrijdag 28 juli/dinsdag 1 augustus/woensdag 2 augustus/woensdag 9 augustus/ woensdag 30 augustus
GA NAAR PRODUCTPAGINA

De beer en z’n onzichtbare kooi

Blog week 25, 2017

Negenhonderd kilometer boven Moskou stond ik oog in oog met een beer. Ik kon hem aanraken als ik wilde. Het was ruim twintig jaar geleden, midden in een bos, ver van de bewoonde wereld. Gelukkig zat hij in een kooi, of eigenlijk in een kooiTJE. Ik was hier met een bijzondere uitwisselingsreis vanuit Scouting en we sliepen in een blokhut, midden in de Russische natuur. Jong en nergens bang voor, en nu denk ik vaak met terugwerkende verbijstering: “Jôh, daar zat gewoon een béér in een gammel kooiTJE op het terrein!” Afgelopen week was hij er weer, in gedachten dan, toen ik een leerverslag over NLP schreef*.

“Er was eens een beer die voor het circus jarenlang in een te kleine kooi had gezeten. Toen hij eenmaal was bevrijd en de rest van z’n leven in een ruim verblijf in de dierentuin mocht doorbrengen, bleef hij kleine rondjes lopen alsof de kooi nog om hem heen zat”, zei de NLP-docente tijdens het college. De beer was ‘geprogrammeerd’, er was nog altijd een onzichtbare kooi aanwezig. En dat soort programmaatjes kennen we waarschijnlijk allemaal!

Als coach is het gaaf als je zo’n onzichtbare kooi zichtbaar weet te maken bij coachees en wat daarbij helpt is letten op taal. “Je weet precies te ontleden wat ik zeg en dat is altijd zo fijn”, geeft mijn coachee me spontaan als feedback. Deze coachee zei even daarvoor over de eigen situatie dat het goed gaat en dat het allemaal even in balans is, waarop ik herhaalde: “Even…”. En het gesprek was geopend. Gaaf! Werken met taal.

En over kooien gesproken…ik zie er eentje bij mezelf en die heet ‘de zomervakantie!’. De kinderen vrij, de business op z’n gat. Maar ik las ergens dat het onzin is om je daarvan ‘slachtoffer’ te maken. Het komt aan op creativiteit! En dus ben ik nu aan het broeden op een speciaal zomerproduct voor mensen met ambitie. Mensen die graag een piketpaaltje willen slaan aan hun horizon. Mensen die concrete doelen willen stellen en daar met een overzichtelijk stappenplan naartoe willen werken. Daarvoor heb ik nu iets leuks in ontwikkeling. Iets buiten! Iets met een kop en een staart, een éénmalige sessie met een tastbaar resultaat. Nieuwsgierig? Als je me mailt, vertel ik je alvast meer en dan houd ik je op de hoogte.

Hoe dan ook ga ik die ‘zomervakantiekooi’ dit jaar eens even van me afwerpen! En ondertussen blijf ik me afvragen hoe het met die beer zou zijn daar hoog in Rusland. Zal híj ooit ontsnapt zijn?

 

*Ik volg de opleiding Master Coach, wat een verdiepingsjaar is nadat ik vorig jaar het coachdiploma heb gehaald.

Less is the new more

Blog week 23 en 24, 2017

Nuanceren blijft belangrijk. Ook voor mij, of misschien wel juist voor mij als coach. In mijn vorige weekblog schrijf ik dat ontevredenheid de motor tot verandering is. Dat betekent dus niet berusten, maar actie! Maarrrr, je hebt ook – zo ontdekte ik afgelopen periode – mensen die zichzelf continue voorbijstreven, zichzelf onbereikbaar hoge doelen stellen of die zichzelf een persoonlijkheid aanmeten van iemand die ze denken te moeten zijn. Dit heet ‘overcompenseren’. Ook dit komt voort uit een gevoel van ontevredenheid, maar hier is (waarschijnlijk) sprake van een minderwaardigheidscomplex!

Wie zich minderwaardig voelt, heeft nog niet per se een complex. Daar is pas sprake van als het functioneren erdoor wordt beïnvloed. Je kan altijd eens verliezen en je kan ook niet altijd overal de beste in zijn. Nee, het is pas van invloed op gedrag als het zich uit in de omgang met anderen en dat kan uiteenlopen van het zich afzonderen (eenzaamheidsgevoelens) en contact vermijden tot het overcompenseren (dus jezelf beter voordoen dan je bent) en het zelfs vernederen van anderen om jezelf beter te voelen.

Gedrevenheid is niet verkeerd


Meet jij jezelf weleens af aan een bepaald ideaalbeeld, een beroemdheid of iemand in je buurt die het (schijnbaar) beter heeft dan jij? Het is zinvol om daar eens bij stil te staan en je af te vragen waarom je de dingen doet die je doet. Als je het doet om op iemand te lijken, dan kan je er beter maar direct mee stoppen. Anderzijds hebben mensen die overcompenseren een enorme gedrev
enheid die ze best ver kan brengen. Echt gelukkig zullen ze echter niet zijn, want ze zijn niet authentiek. Authentieke mensen maken gemakkelijker contact met anderen in tegenstelling tot de opgeblazen persoonlijkheden die soms zelfs anderen vernederen. (Komen we op een nieuw blogonderwerp: wanneer ben je authentiek?)

Maar even teruggrijpend naar de vorige blog waarin ik schreef dat ontevredenheid een trigger is om te willen veranderen, is het van belang om te onderzoeken waar je onvrede vandaan komt. Zoals ook in de vorige blog beschreven, is berusting ook hier niet het antwoord. Bekijk echter welke richting de verandering mag krijgen, een stapje terug of een tandje erbij? Soms is minder meer!

Kuddegedrag kennen we allemaal en de druk van de groep al net zo. In de pubertijd is dat het duidelijkst; als je niet meedoet met de trend dan loop je kans om er niet bij te horen. Dus het is vrij natuurlijk om ons best te willen doen om erbij te horen. Ons oerinstinct zegt dat het gevaarlijk is om uit de groep verstoten te worden. Erbij willen horen is dus helemaal niet verkeerd, maar zorg dat het bewust is! Als alles wat je doet voortkomt uit een behoefte om iemand anders te zijn, om erbij te willen horen, dan is dat op de lange duur niet vol te houden. Blijf je doelen op jezelf afstemmen op je eigen interesses, op je eigen talenten en op je eigen kunnen.

Oefening:

Vraag jezelf eens af aan wie je (eventueel) minderwaardig voelt. Wie is dat dan? En wat is het dan wat jij ook wilt? En heeft die persoon het werkelijk zo goed voor elkaar of is daar ook nog wel wat op aan te merken? Het helpt je om bewust te worden van je drijfveren.

Wat je ook kan doen is jezelf afvragen, in het geval van neiging tot overcompenseren, wanneer het dan wel oke is. Wanneer is het goed? Wat heb je dan? Wat doe je dan? Waar ben je dan? Met wie ben je dan? Wellicht helpen deze vragen je om inzichtelijk te krijgen of je doelen realistisch zijn.

Deadlines

Oh ja, ik had zelfonthulling toegezegd in deze weekblog. Ik heb wel een hoog doel deze week, namelijk het halen van deadlines voor mijn studie. De paper over oplossingsgericht coachen is inmiddels af, nu nog de leerverslagen over methodisch coachen en NLP. Tussendoor nog wat coachen en werken aan meer zichtbaarheid. Als het hierbij blijft, zijn mijn doelen voorlopig in lijn met m’n eigen wensen. Authentiek dus…alhoewel, ook ik heb vast mijn blinde vlekken.

Wordt vervolgd  

 

Ontevredenheid is de motor tot verandering

Blog week 22, 2017

‘Stel, je gaat vanavond naar bed en terwijl je slaapt gebeurt er een wonder. Als je wakker wordt zijn al je problemen opgelost. Waaraan merk je dat het wonder zich heeft voltrokken?’ Dit las ik in het boekje over oplossingsgericht coachen waarover ik een paper moet schrijven voor de opleiding. Ik had hem al eens vaker gehoord deze ‘wondervraag’, maar het maakt telkens weer de filosoof in me los.

Het best wel dunne boekje had ik overigens allang uit moeten hebben. Gelukkig was het mooi weer deze week, en pakte ik zo nu en dan een uurtje om even een inhaalslag te maken. Oplossingsgericht coachen; ja dat past bij mij. Soms is het nodig om even terug te grijpen naar het verleden, om iets op te lossen, om iets te kunnen begrijpen, om het overzicht terug te krijgen of om te kunnen vergeven. Ik geloof dat je daar niet altijd omheen kan, maar uiteindelijk is iedereen gebaat bij een oplossingsgerichte aanpak. Toch? Je wil iets veranderen, of je wil het niet.

Het is een kwestie van ‘aansluiten bij wat er zich aandient’. Dit is een van de meest waardevolle lessen van het afgelopen jaar. Het komt zoals het komt en het is zoals het is. Soms is dat TOTAAL anders dan je had verwacht, dan toch is meebewegen met de weg van de minste weerstand vaak het beste.

Ieder jaar rond oud en nieuw, schrijf ik een jaarthema voor mezelf op. Dit jaar is dat ‘FLOW’. Het ‘aansluiten bij wat er zich aandient’, past daar dus precies in. En ik moet zeggen dat ik het gevoel heb, dat ik in dat thema ook best wel wordt uitgedaagd. Aansluiten bij wat er zich aandient, is ook afstand nemen van dat wat mij niet meer dient. Loslaten dus! Loslaten wat voor mij niet meer werkt. En zo nam ik, niet geheel lichtzinnig, afscheid van de Raad van Advies van de Feng Shui Academie. Tien jaar geleden deed ik er mijn eerste Feng Shui* opleiding en sinds een jaar of drie zat ik in de RvA. Ik merkte dat mijn eigen bedrijf nu meer aandacht nodig heeft en dat ik me steeds minder gemakkelijk in de casussen van de academie kon verdiepen. En alsof het zo moet zijn, las ik een prachtige blog van Nina Elshof van de Feng Shui Academie dat voor mij weer in dit thema paste.

Ik kreeg een waardevolle mailwisseling met Nina over onder meer het stukje ‘ontevredenheid’ in die blog. Dat alleen maar tevreden zijn uiteindelijk tot stilstand leidt. Dat je van ‘nature ontevreden’ kan zijn en dat ‘berusten’ daar dan haaks op staat. Wauw! Dit had ik nog nooit zo bekeken. Zijn we niet allemaal opgevoed met het idee dat je tevreden moet zijn? Dat dát de staat is die we willen bereiken? Ook ik zeg dat ik ontevreden ondernemers coach naar meer tevredenheid. Mijn visie is wel dat geluk geen continue staat van zijn kan zijn en dat zoeken naar passie een recept voor frustratie is. Ik dacht dus…als we maar tevreden zijn. En nu wordt dat zelfs in twijfel getrokken.

Maar, hoe zit dat dan met ‘aansluiten bij wat er zich aandient’? Is dat een vorm van berusting? En, als je inderdaad morgen wakker wordt na dat wonder en alles is perfect. Wat blijft er dan te wensen over?

Zo’n denkkronkel kan me uren bezighouden. Wat is nou de functie van ontevredenheid? Wellicht moet ik mijn visie herzien dat tevredenheid een ultiem doel is van coaching. Een ding is in elk geval zeker; ontevredenheid is de motor voor verandering.

(… en coaching helpt daarbij ;-))

 

WORKSHOP FENG SHUI 
Donderdagavond 29 juni in Almelo

Omdat ik heb gemerkt dat er in mijn omgeving mensen nieuwsgierig zijn naar Feng Shui, heb ik weer eens een workshop gepland. Je gaat aan de slag met je eigen plattegrond, je gaat naar huis met tips voor je eigen huis en met basiskennis van Feng Shui. De workshop wordt gehouden in het Ondernemershuis Almelo aan de Grotestraat 187a, op donderdagavond 29 juni. Deelname kost 30 euro, opgeven kan via esther@estherreinders.nl

De tijd ná Zuid-Afrika

Blog 1 over de weken 19, 20 en 21

De eerste weekblog ooit. Daar gaat ie dan. Hij gaat over de afgelopen drie weken, omdat er een nieuw stuk van mijn leven lijkt te zijn begonnen ná de meivakantie. Ik was weer geland en terug uit Zuid-Afrika. Dat was een reis met familie en vrienden vanwege de trouwerij van mijn broer. Die woont daar. Het leek haast dat er geen leven bestond ná dit grote spektakel. Dit grootse reis-evenement overschaduwde niet alleen de weken vóór vertrek, maar kennelijk ook de weken erná. Die schaduw bleek zo enorm, dat ik de weken niet eens had opgemerkt in mijn agenda.

 

Valkuil dus! En erin getrapt nog wel. En niet voor de eerste keer. Er ís wel een tijd na mijn reis naar Zuid-Afrika (Net als er wél een tijd bestaat na de kerstvakantie…vergeet ik ook altijd). En daar kwam ik achter toen de eerste werkdag aanbrak. ‘LEZING!’, schreeuwde mijn zelfgeschreven tekst me tegemoet toen ik mijn agenda opensloeg. “SHIT!”, dacht ik. “Is dat deze week al?!”. Ja dus. En ik werd er druk mee. Ik had me een weekje vergist.

Maar het was leuk. Echt heel erg leuk zelfs! Ik mocht een uur praten over wat ik zelf echt heel erg leuk en interessant vind; het psychologische effect van omgeving op ons mensen. Erover mogen spreken was een lang gekoesterde wens. Ik vond het tof. Het ging goed en ik wil dat vaker… Dus ik houd me aanbevolen!

Maar goed. De dag na de lezing begon het leven ná Zuid-Afrika pas echt. Dus opnieuw sloeg ik mijn agenda open en ik zag dat ik die zaterdag, die volgende dag dus, een college had. (Ik volg het verdiepingsjaar van de coachopleiding Master Coach aan het Europees Instituut de Baak in Driebergen.) Motiverende Gespreksvoering was het thema. Zeer, zeer boeiend. Dus ik bladerde het boek toch eens door… Op mijn tandvlees vertrok ik die zaterdag naar Driebergen en in de middag heb ik ouderwets gespijbeld. ‘Zelfzorg’ noemen ze dat in coachtermen 😉 Meerdere Zuid-Afrika-reisgenoten waren erg moe teruggekomen, dus misschien was het een virusje.

Ik deed het wat rustiger aan en die maandag besloot ik vooral mijn huis eens grondig schoon te maken. Heerlijk! En alsof het zo moest zijn, appte een coachee de volgende ochtend of ze straks naar het Ondernemershuis moest komen of naar mijn huis. Ja, want ik had al maanden een coachplek ingericht in mijn kantoor aan huis, maar om allerlei redenen nog nooit gebruikt. Het was een communicatiefoutje van mijn zijde, waardoor ze niet wist waarheen ze moest. Ik besloot thuis te coachen, in mijn eigen coachruimte. Dit was nieuw voor mij. Het ging goed, het was fijn, het was voor herhaling vatbaar, maar man wat vond ik het raar. Een kwestie van wennen waarschijnlijk.

Ondertussen had ik bericht uit Zuid-Afrika dat broerlief en zijn echtgenote de wittebroodsweken in Europa kwamen doorbrengen en of ze volgende week al drie nachtjes bij mij mochten slapen. Tuurlijk! Hartstikke gezellig!!

Ik was er alleen zelf niet…Tenminste twee van de drie dagen niet. Ik had nu een trainingsweekend in Driebergen. Super interessant, maar beetje jammer dat het nu was. En het bleek intensiever dan ik me had voorgesteld. Ik leerde enorm veel over coaching en mezelf. En die zaterdagavond, toen ik ook weer thuis was, was er een feestje in mijn huis georganiseerd, want de Afrika-gangers wilden de reis graag afsluiten nu het echtpaar ook hier was. Proost! 

‘s Maandags was ik aan weekend toe! Want wat ik zowat vergeet, is dat ik ondertussen ook nog interviews deed en teksten schreef voor Hallo Almelo, een huis-aan-huis weekblad waarvoor ik sinds februari schrijf. Dit kwam op mijn pad en ik greep het aan om toch nog wat journalistiek werk te kunnen doen. Toegegeven, de interviews en het schrijven staan coaching weleens in de weg. De balans is nog niet gevonden.

Eigenlijk zou vanavond de eerste trainingsavond zijn voor de Stadscompaan (www.stadscompaan.nl). Een initiatief van loopbaancoach Ruud Schraven en georganiseerd vanuit het Ondernemershuis Almelo. We koppelen mensen in de bijstand aan ondernemers, om ze een nieuw perspectief te bieden. Ik train de Stadscompanen, dus de ondernemers op communicatie- en coachvaardigheden. Deze dag zou ik de puntjes op de i zetten, maar omdat de training werd afgelast vanwege afzeggingen, deed ik lekker niets. Ik had dus tijd om even bij te komen van het zware weekend.

www.stadscompaan.nl

Deze week was kort en na wat interviewen, schrijven, coachen en vergaderen met de oudercommissie van de school van de kinderen was het hemelvaart! Man wat was dat welkom. Even pas op de plaats en uithijgen van de vreemde sprint die ik trok na Zuid-Afrika. Het werden dagen van rust, reflectie en bezinning. Oh, en een verjaardag. Dat was er ook nog. En nu is het weer maandag.

{Volgende week weer een weekblog en dan over één week, dus korter.}